رؤیاپردازی بس است. وقت ساختن است.

پیشینه‌ی من تقاطع فناوری و انسان‌شناسی است. سال‌ها مدیر ارشد فنی بودم و در ایران و کانادا استارتاپ ساختم، و خیلی زود فهمیدم کد به‌تنهایی مسئله‌ی انسانی را حل نمی‌کند.

وقتی به کانادا آمدم، بنیان‌گذاران مهاجرِ درخشانی را دیدم که شکست می‌خوردند. نه به این دلیل که ایده‌شان بد بود، بلکه چون زمین بازی فرهنگی و عملیاتی را نمی‌شناختند. بدتر از آن، آدم‌های جدی را دیدم که پس‌انداز عمرشان را به مشاورانی می‌دادند که به‌جای ساختن شرکت واقعی، «ویزای آسان» می‌فروختند.

فهمیدم چیزی که کم داشتند وضوح بود. این صنعت پر است از «انگیزه» و هیاهو، و به‌شدت از سیستم‌های عملی و مهندسی‌شده خالی است.

برای همین دست از راضی نگه‌داشتن همه برداشتم و کارم را وقف پر کردن فاصله‌ی میان ایده و اجرا کردم. فقط با سازندگان کار می‌کنم؛ کسانی که به صنعتگری، به محصول واقعی و به ساختن چیزی ماندگار در کشوری تازه اهمیت می‌دهند.